Ferdinand & Truus in Afrika
Blijf op de hoogte
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste artikelen
Laatste reacties
Foto's
Kaapstad vanaf 2014

Vanmorgen zijn Truus en ik met onze nieuwe huisarts wezen kennismaken. Nou ja, kennismaken.... We zijn wezen bijpraten. Want we zijn terug bij de huisartsenpost waar we het grootste deel van de 12 jaar dat we eerder in Emmen woonden, ook kwamen. Eigenlijk mag dat niet, want de huisartsen houden zoveel mogelijk de wijkindeling van Emmen aan. En wij wonen nu één wijk noordelijker dan tot 2009. Maar omdat onze komst naar Emmen een terugkomst is, mochten we ook bij onze vroegere huisarts terugkomen.

Ik heb vele blogs geleden wel eens geschreven dat we onze achternaam in Zuid-Afrika maar op z’n Afrikaans zijn gaan uitspreken. Met de klemtoon op de laatste lettergreep: ’Bijzét’. De klemtoon vooraan gaat Afrikaners n.l. slecht af. Meneer Koekkoek heet daar ook meneer Koekkóek.

Maar laat onze huisarts hier ons vanmorgen nu uit de wachtkamer komen roepen met: “Meneer en mevrouw Bijzét?”. We zijn toch echt halve Afrikaners geworden!

Gisteravond ben ik hier naar de Mannenvereniging gegaan. Hoewel het zaaltje in de kerk en de mannenbroeders me volkomen vertrouwd waren –misschien nog wel vertrouwder dan de wacht- en spreekkamer van de huisarts-, was lid van de Mannenvereniging zijn voor mij min of meer nieuw. In een ver verleden bezocht ik af en toe wel eens een verenigingsavond, maar ‘gemeen lid’ zijn was ik nog nooit. De formele aanpak met notulen, een inleiding en aan het eind een rondvraag is losgelaten. Gelukkig de pauze met koffie/thee en koek niet. En de bespreking was levendig. Met de nodige humor tussendoor. Eén broeder vroeg zich verwonderd af wat hij zich moest voorstellen bij de zegen die Jakob volgens de Nieuwe Nederlandse Bijbel Vertaling aan Jozef meegaf, n.l. dat deze gezegend zou worden met borsten en een moederschoot. En na afloop fietste ik weer naar huis samen met een broeder met wie ik dezelfde route jaren terug vele malen gefiets heb na afloop van een kerkenraadsvergadering.

We zijn dus echt: terug.

Reacties

‘Verhuizen kost bedstroo’, luidt een oud gezegde. Het brengt de nodige kosten met zich mee. Dat hebben wij de afgelopen maand ook weer ondervonden. Er moest van alles aangeschaft worden dat we niet meer hadden. Zoals boekenplanken die een hele wand beslaan. In al de gemeenten die ik diende, leverde de kerk die erbij in de pastorie. Ditmaal moest ik ze zelf kopen. Maar predikanten zijn in veel opzichten gezegende mensen. Er is, en was ook nu, een kerk die bijdroeg in de inrichtingskosten.

Bij mij kostte deze verhuizing meer dan bedstroo. Ook rugpijn. Wat heb ik wat afgesjouwd deze weken! Geholpen de verhuiscontainer leeg te dragen. Een bed gehaald bij de Kringloopwinkel. Twee bedden gesjouwd uit het huis van Gertjan in Zwolle, een tweepersoonbed met een loodzware matras van de zolder (!) in Brouwershaven plus een zware kast in een boedelbak geladen. En in Emmen ons huis weer in. De trap op. Ontelbaar veel boekendozen verplaatst. Trap op, trap af. De auto in en de auto weer uit. Ik werd geregeld ’s nachts wakker van de spierpijn. Op een morgen zat m’n lijf helemáál vast. Maar ik leerde dat bezig blijven de beste remedie is.

Verhuizen kostte dit keer vooral ook loslaten. Afstand doen. Nu we vanuit een enorm huis met twee verdiepingen teruggekeerd zijn naar een huis van normalere omvang, moest er nogal wat weggedaan worden. Ondermeer een hele partij boeken. Allerlei leesboeken. Maar ook van mijn theologische boeken. Want ik heb hier niet meer, zoals eerder aan het Uilenveld in Emmen, een hele huiskamer tot mijn beschikking als studeerkamer. In Brouwershaven moest er al wel wat weg, maar de studeerkamer daar op de zolder was nog ruim genoeg om veel boeken te kunnen bergen. Nu moest de bibliotheek toch echt fors uitgedund worden. Een deel is naar De Kringloopwinkel gegaan, het grootste deel is in een oud papiercontainer terecht gekomen, één grote doos is bij de Evangelische Boekwinkel gebracht en nog 12 dozen hoop ik te kunnen  verkopen aan een antiquariaat.

Het kostte me geen tranen. Ik heb me ermee verzoend. Ze hebben hun dienst gedaan. En ze bewaren als relikwieën past een gereformeerd predikant niet.

Reacties

Zaterdag kwam het bericht dat Johan en Nadia Bruintjes het beroep dat Die Vrye Gereformeerde Kerk Kaapstad op hen deed, willen opvolgen. Van de uiteindelijk acht beroepen (!) bleek het eerste voor hen toch het meest klemmende.

Jullie zullen begrijpen hoe dankbaar de gemeente in Kaapstad is met dit bericht. Nu valt er na ons vertrek dus geen groot gat van een misschien nog wel jaren durende vakature met steeds weer een andere hulppredikant. Wij zijn nauwelijks weg of er is al het uitzicht op een jonge, energieke en enthousiasmerende predikant, met wie er sinds de kennismaking in september al een klik is.                   Maar ook wij zijn voor de zoveelste keer blij en verwonderd over Gods leiding in ons leven. Wij mochten dus vrijmoedig weggaan en de zorg voor deze gemeente aan Hem overlaten. Bij Hem stond de opvolger al klaar.

Of ik Johan nu dus zelf kan bevestigen? Ten eerste ga ik daar niet over. Daarover besluit de kerkenraad in overleg met Johan. En Johan heeft een oudere broer die ook predikant is, dus misschien komt die wel over vanuit Canada. En dan is er nog de belangrijke factor ‘tijd’. Johan heeft wel een Zuid-Afrikaans paspoort, maar Nadia en hun dochtertje Ruelie niet. Dat moet nu geregeld worden. En wij weten uit ervaring hoe langzaam de ambtelijke molens in Zuid-Afrika kunnen malen. Zelfs al zou dat allemaal sneller gaan dan wij vrezen –bij de Heer is niets onmogelijk-, moet Johan dan eerst ook nog een zwaar laatste examen afleggen voor de Klassis-Suid. Ook dat kost tijd van voorbereiding. Ga er dus maar van uit dat het wel na ons vertrek in april 2017 wordt, voordat Johan bevestigd kan worden. En dan zijn er maar liefst drie collega’s aan de Kaap die hem wel bevestigen kunnen, als broer Gerrit er niet voor overkomt uit Canada. Collega’s met wie hij ook zal gaan samenwerken. Terwijl ik dan echt emeritus ben.

Reacties

Voor je verder leest, moet je eerst even op het opschrift boven deze blog klikken, zodat je doorverbonden wordt naar onze site. Bekijk dan even de laatst geplaatste foto. Helemaal links onderaan.

Een dezer dagen verscheen in het blad Dichterbij. Magazine voor leden van Rabobank Emmen-Coevorden een artikeltje ‘Van Zuid-Afrika naar Emmen’. Met deze foto op bladzijgrootte. Over ons kopen van een huis aan de Druwerbrink. Op de een of andere manier had de redactie van dit magazine lucht gekregen van onze website, en de blog over het sluiten van een hypotheek op afstand gelezen. Dat leek hem leuke reclame voor de Rabobank en stof dus voor een artikeltje. Want een hypotheek afsluiten met mensen aan de andere kant van de wereld overkomt hen niet alle dagen. Maar dan moest er wel een foto van ons bij. Liefst met daarop ook de foto van het huis dat we kochten. En een beetje in Afrikasfeer.

Toen dat verzoek kwam, waren een paar van onze kinderen juist bij ons aan de Kaap i.v.m. mijn emeritering. En Gertjan had een fotocamera bij zich die wel een fraaie prent zou kunnen maken. Afrika-achtergrond? Zou de Tafelberg als achtergrond niet het meest passend zijn? Maar daarvoor moet je dan eigenlijk naar Bloubergstrand. Mooier zicht op de Tafelberg dan daar op het strand is er niet.

Helaas zat het weer niet mee, en de dagen vlogen om. Onze kinderen moesten alweer bijna terug naar Nederland en nog steeds was de foto niet gemaakt. Maar ik wist een alternatief: een gemeentelid heeft een bedrijf, eigenlijk vlak bij waar wij woonden, met een magnifiek uitzicht op de Tafelberg en de zee. Het pand waarin zijn bedrijf  gevestigd is, heet dan ook Uitzicht. Als we daar nu eens een foto maakten.  Het gemeentelid had geen bezwaar. Maar op de een of andere manier wilde de camera ons én de Tafelberg op de achtergrond niet tegelijk vastleggen. Het werd steeds: óf de berg, óf ons. Een beetje teleurgesteld dropen we dus weer af. Dan maar gewoon in de tuin bij een palmboom een foto maken. Maar toen we de kantoren van ons gemeentelid weer uitstapten, zag ik aan de overkant in de hal van Uitzicht de ontvangstruimte van een ander bedrijf, met aan de muur een enorme poster van Kaapstad met de Tafelberg op de achtergrond. Ik heb geen moment geaarzeld maar ben daar meteen naar binnen gestapt en heb gevraagd of we even gauw een foto mochten maken tegen de achtergrond van de poster aan hun muur. En dat mocht. Met dit resultaat.

Op de foto in het magazine staat boven ons een wolkje met daarin de woorden: “Al met al was het een hele uitdaging”. Het afsluiten van die hypotheek op afstand, ja. Maar het nemen van die foto ook.

 

Reacties

Een van de dingen die ik in Zuid-Afrika altijd ben blijven missen, is fietsen. Zuid-Afrika is geen fietsland. Het landschap is vrijwel nergens vlak, maar overal heuvelachtig. Er zijn daarom ook geen aparte fietspaden, behalve in natuurgebied voor bergfietsen. En waar wij woonden was het verkeer gevaarlijk druk voor fietsers.

Elke keer wanneer wij de afgelopen jaren een paar weken even weer in Nederland waren, haalden we samen met onze auto ook onze fietsen uit te stalling. En als het weer het ook maar enigszins toeliet, deden we onze boodschappen op de fiets, gingen we op de fiets naar de kerk, fietsten we ‘s avonds nog een rondje. Gezonde lichaamsbeweging!

Ook nu hebben we de dag na onze aankomst onze fietsen uit de schuur bij onze stacaravan gehaald en meteen in dienst genomen. Dat kon, en kan nog steeds, want we hebben vanaf onze aankomst vorige week dinsdag prachtig weer voor de tijd van het jaar: heldere luchten en ‘s nachts een paar graden vorst. Maar heerlijk fietsweer als je je warm aankleedt.

De dag na onze verhuizing, afgelopen zaterdag, ben ik ‘s morgens van de ene kant van Emmen naar de andere kant gefietst, door woonwjken en bosgebieden, om op verjaardagsvisite te gaan bij Roelie van Biessum. Roelie was al gemeentelid in Emmen toen wij in 1997 hier kwamen wonen. Roelie is spastisch in zo’n mate dat ze het grootste deel van haar leven aan een rolstoel gekluisterd is. En met vrijwel alles geholpen moet worden. Truus en ik hebben in onze Emmer jaren een heel goede band met haar opgebouwd. Ze is zelfs wel eens een Oudejaarsavond uit de kerk bij ons het jaar blijven ‘uitzitten’, waarna wij haar, met haar eigen busje’ weer thuisgebracht hebben in in bed geholpen. Met een tillift. Drie kwartier werk. Maar dat was de enige manier waarop Roelie ook eens de Oudejaarsavond tot na twaalf uur bij anderen kon doorbrengen. Want waar ze woonde waren er na twaalf uur geen verzorgers meer die haar helpen konden. Roelie was dus afgelopen zaterdag jarig, en na jaren kon ik dus weer eens op verjaarsvisite. We hebben fijn bijgepraat, samen, voordat de andere visite kwam. Want als de kamer vol zit, kan Roelie, ook vanwege haar spasmen, zich nauwelijks verstaanbaar maken en komt er van een echt gesprek helemaal niets.

Zondagmiddag zat Truus er door heen en moest ik alleen naar de kerk. Dus pakte ik maar weer de fiets. Maar onderweg realiseerde ik me, dat ik niet naar het licht gekeken had. En waar het aan de Kaap steeds later donker wodt, wordt het hier steeds vroeger donker. Mijn voorlicht werkt met een dynamo, dus dat deed het wel, maar mijn achterlicht op een batterijtje een een sensor. En na januari dit jaar is daar niet meer naar gekeken. Ik moest inderdaad na de dienst zonder achterlicht terug. Wetend dat de politie hier streng optreedt tegen dit soort overtredingen. Ik heb dus tweemaal zo snel gefietst als op de heenweg. Denkend: hoe sneller ik thuis ben, hoe minder de kans dat ik gesnapt wordt. En ik had geluk. En ben verlicht thuisgekomen

Reacties

Waarschijnlijk heeft deze site z’n langste tijd gehad. Want ferdinandentruus zijn terug uit Afrika in Nederland. Nog voor twee maanden hopen ze terug te gaan: van 25 januari tot 4 april 2017. En dan zal het verder wel ferdinandentruusinnederland blijven.

Ik schrijf deze blog vanuit onze nieuwe woning in Emmen. De afgelopen week is er veel gebeurd. Vorige week zondag ging ik nog twee keer voor in Kaapstad. ‘s Morgens een mooie  eredienst waarin  7 jongeren openbare geloofsbelijdenis aflegden. Waarbij ze een 7-armige kandelaar aanstaken, als eerbetoon aan de Heilige Geest (“de 7 geesten die voor Gods troon zijn”, Openbaring 1. Hun geloofsbelijdenis was niet hun eigen prestatie, niet het resultaat van de opvoeding die ze kregen of vrucht op mijn werk allereerst. Maar zijn genadewerk in hun levens. De dag daarop vlogen we naar Nederland. Via Dubai.  Waarbij  alles  heel voorspoedig verliep. We waren dinsdagmiddag ruim op tijd op Schiphol, 12.30 uur, waar onze kinderen Gertjan, Wieke, Gerda en Johannes ons stonden op te wachten.

Na een nachtje bijtanken bij Gertjan in Zwolle zijn we woensdagmorgen naar Emmen gereden om eindelijk met eigen ogen ons eigen huis te kunnen bekijken. En dat viel niet tegen! Alles is een maatje kleiner dan we in Brouwershaven gewend waren. Maar daar waren we dan ook wel erg verwend.  Wij zijn heel dankbaar dat onze hemelse Vader ons dit huis liet vinden! De sleutels konden we halen bij Albert en Rinja Flokstra, oud-gemeenteleden. Albert was tijdens het hele proces om tot de koop te komen onze zaakwaarnemer. Hij zorgde ook dat water, gas en elektra aangesloten bleven. En Rinja heeft haar uiterste beste gedaan dat wij een schoon huis zouden aantreffen. Waarin ze uitstekend geslaagd is. Maar ook de vorige bewoners hebben hun steentje daaraan bijgedragen. Want kamer, keuken, bijkeuken en gang zijn onlangs allemaal nog geschilderd. En door het hele huis ligt laminaat van een prima kwaliteit. We konden er dus echt zo intrekken. Maar dat was  pas voor vrijdagmorgen geregeld.

Dus zijn we  woensdagmiddag via Mariënberg, waar we bij Henk en Jannie Hofsink gegeten hebben, eerst naar onze stacaravan op Bergzicht bij Ommen gereden om daar de nodige spullen te halen voor nog een anderhalve dag bivakkeren in ons eigen huis: beddegoed, borden, bestek, koffiebekers enz. We namen ook ons tweepersoons luchtbed mee, maar dat bleek achteraf niet nodig. Voor wie de foto’s van ons huis al wel eens bekeken heeft: op de overloop is om de hoek bij de trapopgang nog een bed ingebouwd. Een soort bedstee. Op de foto’s lijkt het een eenpersoonsbed, maar het ís een tweepersoonsbed. Dus daar hebben we nog twee nachten op geslapen.

Vrijdagmorgen reed  tegen half negen de container voor. Tegelijk kwamen er wat hulptroepen uit de kerk hier aanzetten. En later ook nog onze Gertjan. Het bleek het handigste om de container naast het woonblok te plaatsen en alles achterom de woning in te dragen. Voorom zou betekenen dat je elke keer een paar lastige draaien moet maken, achterom kon alles zo door een brede schuttingdeur en dan door de openstaande tuindeuren of de bijkeukendeur naar binnen. Iets na tienen was de container leeg!

De woonkamer stond toen nog wel vol dozen, en onze meubels buiten. Maar een uur later leek ook dat al heel anders: de meeste (boeken)dozen stonden boven, keukenspullen en zo waren al voor een belangrijk deel uitgepakt en de meubels stonden op hun plaats. We hebben de rest van de dag nog wat doorgewerkt om al zoveel mogelijk alles een eigen plaatsje te geven. Afgewisseld met een bezoekje van onze Ferdinand die, op weg naar een cursus in Utrecht, opeens de drang niet kon weerstaan om die cursus maar te laten schieten en naar Emmen te rijden.

Vanaf zaterdag zij we rustig aan gaan doen. Beneden staat het meeste al op z’n plek, ook in onze slaapkamer. En boven heeft geen haast. Er zullen eerst boekenplanken moeten komen, voordat ik orde kan scheppen in mijn studeerkamer. We gaan eerst maar eens hier en daar nog lampen ophangen, een brede plank in de bijkeuken aanbrengen boven de wasmachine en droogtrommel, zodat we daar een magnetron en oventje kunnen plaatsen. En zo zijn er nog wel een paar dingen die we op korte termijn doen willen, zoals het sauzen van één (paarse!) wand in onze slaapkamer.

Het weer kerken in De Goede Herderkerk in Emmen gisteren was én vertrouwd én vreemd. Zoveel bekende mensen die ons hartelijk begroeten kwamen, die zo bekende kerkzaal, maar je bent niet meer de voorganger.  Het is nog wel wennen: ferdinandentruusweerinnederland.

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl