Ferdinand & Truus in Afrika
Blijf op de hoogte
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste artikelen
Laatste reacties
Foto's
Kaapstad vanaf 2014

Nu donderdag gaan Truus en ik nog een keer naar het Noorden, Pretoria en omgeving. Voor het laatst?

A.s. zondag preek ik dan twee keer in Johannesburg, sinds het emeritaat van ds Kees Kleijn vorig jaar vacant. Van 3-6 oktober wordt weer het jaarlijke Predikanten Kongres gehouden.  Vrijdag 7 oktober moet ik een kerkvisitatie brengen in Johannesburg. Ik heb van de kerkenraad toestemming gevraagd en gekregen om twee zondagen in het Noorden te blijven, zodat ik ook in de twee kerken in Pretoria nog een keer kan preken. Voor het laatst? En nu kwam het precies zo uit dat ik zaterdag 8 oktober in Pretoria het huwelijk kan bevestigen van twee gemeenteleden uit Kaapstad, maar allebei geboren en getogen In Pretoria.

We gaan weer met de auto, twee dagen heen en twee dagen terug, met beide keren een overnachting in Colesberg, ongeveer halverwege. En terwijl ik het Kongres bijwoon, gaat Truus  heerlijk bijkletsen met oude vriendinnen.

De bedoeling was eerst om  maandag 10 oktober terug te rijden. Tot we hoorden dat onze Gertjan en zijn vriendin Eline gepland hadden om die maandag naar Zuid-Afrika te vliegen om dinsdag de 11de in Kaapstad aan te komen. Toen hebben we voorgesteld dat ze niet naar Kaapstad zouden vliegen, maar tot Johannesburg. En dat kon zo geregeld worden. Dus pikken wij hen die dinsdag op, alles Deo volente uiteraard, en doen met hen nog een half dagje Pretoria. Zodat Eline kan zien waar we gewoond hebben, waar Gertjan naar school gegaan is, gevoetbald heeft en zo. We willen ook een dagje met hen naar Pilanesberg, een goed alternatief voor de Kruger Wildtuin, slechts twee uur rijden ten noorden van Pretoria. En dan reizen we donderdag de 13e, weer met een tussenstop in Colesberg, samen met onze auto naar de Kaap. Zo ziet Eline dan heel wat meer van Zuid-Afrika dan alleen de Kaap.

En terug in Durbanville zijn  op zondag 23 oktober, wanneer ik met emeritaat ga, dus toch ook onze kinderen vertegenwoordigd!

Maar eerst hebben we morgenvroeg nog een uitje met de bejaarden van onze gemeente. Elk jaar reuze gezellig.

Reacties

Men kent hier in Zuid-Afrika het fenomeen “ontbyt ete”. Je gebruikt samen een ontbijt en onderwijl bespreek je samen een onderwerp.

Vorige week maandag was ik uitgenodigd voor een ontbytete door de Vereniging “Die Suid-Afrikaanse Gideons”. In een luxe restaurant. Alleen predikanten waren uitgenodigd. Om hun aandacht voor het belangrijke werk van deze vereniging, met wereldwijd vertakkingen, weer wat op te frissen. In Nederland heb ik nooit zulke uitnodigingen ontvangen, ik vermoed zoiets daar ook niet bestaat, hier ken ik ze al van de jaren dat we in Pretoria woonden. Vorig jaar ben ik ook gevraagd, maar toen was ik verhinderd. Ditmaal besloot ik maar weer eens te gaan. Eén bezuiniging was doorgevoerd: Truus mocht niet meer mee. Vroeger in Pretoria wel.

Het was een lekker en leerzaam ontbijt. Waarbij eerst van de HERE een zegen over onze ontmoeting en de bedoeling daarmee gevraagd werd. En, na een inleidend praatje van iemand van de vereniging, ook een zegen over het eten. Dat was één van de dingen die aangenaam aandeden: de grote plaats die aan de HERE gegeven werd. Ook in de presentatie van het werk van De Gideons. Nergens trotse geluiden over wat zij allemaal tot stand hebben gebracht in de loop der jaren. Maar voortdurend een dankbare toon richting de HERE. Geen gebedel om geld, enkel informatieverstrekking.

Hoewel ik één bezwaar heb tegen de zogenaamde Gideonbijbels, en dat is dat alleen het Nieuwe Testament en de psalmen erin staan, het Oude Testament verder niet - hoe zul je Christus en zijn werk begrijpen zonder dat Oude Testament  (“Deze zijn het die van Mij getuigen”, zei Christus zelf)?-was voor mij de opzet van dit ontbytete geslaagd. Ik heb weer meer oog en waardering voor dit werk van bijbelverspreiding gekregen.

Die maandagavond moest in een vergadering van onze Zendingscommissie voorzitten. Elke keer probeer je een relevant bijbelgedeelte voor de opening te vinden. Dit keer hoefde ik niet lang te zoeken. Ik las de geschiedenis van Gideon die aan 300 man genoeg had om 135.000 Amelekieten te verslaan.

Reacties

Er sterven hier geregeld mensen in het theater. Je leest ook elke week wel dat mensen op het toneel doodgegaan zijn. Is acteur of actrice zijn hier een riskant beroep? Is het bezoeken van een schouwburg in Zuid-Afrika levensgevaarlijk?

Nee. Er is wat dit betreft geen verschil met Nederland. Het verschil zit em in de taal. Het woordgebruik. Een ‘teater’  is hier de operatiekamer in een ziekenhuis. En ja, daar slagen helaas niet alle operaties. ‘Op het toneel’ doodgaan betekent in het Afrikaans dat iemand ‘op de plaats van het ongeluk’ sterft. Bijvoorbeeld na een auto ongeluk. Of bij een gebouw dat gedeeltelijk instort.

Nog zo’n voor Nederlanders verwarrend woord is ‘ateljee’ (atelier). Dat is hier niet alleen de ruimte waar een kunstenaar z’n creativiteit uitleeft.  Maar ook de studio van een radio- of televisieomroep.

Vaak is het handig dat het Nederlands en het Afrikaans zo dicht tegen elkaar aan liggen. Maar het kan dus ook wel eens tot  vreemde misverstanden leiden. De meest schokkende ervaring die we daarmee hadden was toen we de eerste keer op de radio hoorden spreken over de burgemeester van Kaapstad: mevrouw  Patricia de Lille. Hier klinkt dat als “Burgemeester de Lul”. Terwijl er met respect over haar gesproken wordt.

 

 

Reacties (2)

Deze weken zijn vol administratieve rompslomp. Het kopen van een huis en het afsluiten van een hypotheek vergt het aanvragen en invullen van allerlei paperassen. Zeker nu alles op afstand moet gebeuren. Tegelijk worden er allerlei documenten gevraagd voor het verkrijgen van AOW en een emeritaatsuitkering. Onder andere een kopie van onze huwelijksacte.

Ik heb die bij de Gemeente Meppel, waar we in 1974 trouwden, opgevraagd, er het gevraagde bedrag voor overgemaakt (dat kan gelukkig vandaag erg gemakkelijk allemaal), de acte is verzonden naar ons p.a. adres in Zwolle en daar ook behouden aangekomen. Onze zoon Gertjan zorgt voor de rest.

Zie ik vorige week bij mijn digitale bankafschriften, dat Gemeente Meppel het geldbedrag voor de acte teruggeboekt heeft. Foutje zeker. Dus ik mail het Gemeentehuis dat er blijkbaar iets is misgegaan.

Nee hoor, mailt men terug: “Het klopt dat u het bedrag heeft terugontvangen. U bent nl gehuwd in Hardenberg en dan moet u de akte aanvragen bij de gemeente Hardenberg”.

Wat moet je daar nu mee?? Net als bij Monopoly: “Een fout van de bank (ditmaal dus: het Gemeentehuis) in uw voordeel? U ontvangt €13,53”?

Reacties

Wij leven deze jaren op geleend goed. Ook ons koffiezetapparaat is niet van onszelf.

Dat ding heeft de laatste tijd kuren gekregen: opeens deed hij het niet meer. Het lampje ging nog wel branden, maar het verwarmingselement niet. Het water kwam daarom ook niet meer omhoog. Dan moet je opeens maar weer zelf water koken, en geduldig opschenken. Maar wel snel, want het plaatje onder de kan wordt ook niet meer warm, dus de koffie koelt snel af.

De vraag was: moeten we voor nog een paar maanden een nieuwe gaan kopen? Dus ben ik eerst maar eens een paardenmiddel gaan gebruiken. Ik heb het apparaat op z’n kop gezet en het een paar flinke tikken op z’n achterste gegeven. Paedagogische tikken, zogezegd.  En geloof het of niet, maar dat hielp meteen! Hij ging weer gewoon koffie voor ons zetten.

Het euvel herhaalt zich nu nog wel van tijd tot tijd. Dan is het lastig om eerst het water dat je er al in gooide, weer uit te laten lopen, de glaskan weg te zetten, het ding op z’n kop te zetten om pas dan de paedagogische tik uit te delen. Daarom probeerde ik maar eens een snellere manier: ik til het apparaat, met kan en water en al gewoon op en geeft het dan die paar verdiende klappen. Werkt tot nu toe ook meteen.

Het laat ons denken aan één van onze kinderen. Die moest ook om de maand of zo eerst eens een kleine aframmeling hebben om voorlopig weer in het gareel te lopen. 

Reacties

Vanmorgen hebben we met een hele groep gemeenteleden, ook schoolkinderen met een spandoek (zie de foto op de site), Johan Bruintjes en zijn vrouw Nadia (volgende foto op de site) plus baby Rueli, ingehaald op de luchthaven hier in Kaapstad. Johan heeft een studie theologie voltooid aan The Theological College in Hamilton van The Canadian Reformed Churches. En doet sindsdien al ongeveer een jaar hulpdiensten in een gemeente met de predikant daar als supervisor en coach.

De Vrye Gereformeerde Kerk Kaapstad is al geruime tijd op zoek naar een opvolger voor mij. En kwam bij Johan terecht. Want Johan is in Zuid-Afrika geboren. Ik heb hem nog gedoopt in Pretoria en een paar jaar zien opgroeien voordat hij met z’n ouders broers en zus naar Denver in Amerika verhuisde. Johan heeft dus een Zuid-Afrikaans paspoort en ID-boekie. Dat vergemakkelijkt een (terug)komst naar dit land aanzienlijk. Want predikanten uit het buitenland krijgen hier niet zo gauw meer een werk- en dus: verblijfsvergunning. Hadden wij niet nog op onze permanente verblijfsvergunning van 1991 hier kunnen terugkeren, was dat in 2014 voor ons ook een misschien wel onoverkomelijk probleem geworden. De ‘visvijver’ om uit te kunnen beroepen is dus maar heel klein.

Onze beroepingscommissie stelde de kerkenraad voor, na de eerste plezierige contacten met Johan en Nadia, dit echtpaar voor een paar weken naar de Kaap te nodigen om hier van weerskanten eerst nader kennis te maken. Vrijblijvend: kerkenraad en gemeente kunnen na dit bezoek besluiten om af te zien van een beroep, Johan en Nadia kunnen van hun kant ook laten weten dat ze het aannemen van een beroep naar hier toch niet zien zitten. Best wel spannend dus.

Alleen al het feit dat ze, toen Nadia nog moest bevallen van hun baby, meteen spontaan ‘ja’ zeiden tegen deze uitnodiging en daar –straks mét baby!- een reis om de wereld voor over hadden, maakte hier een goede indruk: geen stel dat opziet tegen uitdagingen!  Ze hebben eerst morgenmiddag een ontmoeting in ontspannen sfeer met de hele gemeente tijdens een gezamenlijke ‘braai’ bij de kerk. Johan gaat de komende twee zondagen eerst in de avonddienst en daarna in de morgendienst voor, heeft een ontmoeting met de kerkenraad, met onze zendelingen en ons zendingsterrein, hij woont woensdag de catechisaties bij, gaat met iemand van de beroepingscommissie uitvinden welke documenten er nodig zijn om met zijn gezin het land weer in te komen indien hij een beroep zou krijgen en dit ook aannemen..... Een heel programma dus. Maar wel met genoeg ontspanningsmomenten waarbij we hun iets meer van de prachtige wereld hier aan de Kaap laten zien.

Op 8 september zullen ze nog naar Johannesburg en Pretoria doorreizen. Want toen die twee ook vacante kerken lucht kregen van onze ‘vondst’ in Canada besloten ze onze concurrenten te worden. Wat moet je, als de ‘visvijver’ zo goed als leeg is?

Hoe het uiteindelijk loopt ligt in de handen van de Heer van de kerk. Dat wachten we dus maar rustig af. Maar het zou wel heel bijzonder zijn wanneer tegen de tijd dat wij naar Nederland terugkeren er hier al zicht zou zijn op opvolgers van ons!

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl