Ferdinand & Truus in Afrika
Blijf op de hoogte
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste artikelen
Laatste reacties
Foto's
Kaapstad vanaf 2014

Voor je verder leest, moet je eerst even op het opschrift boven deze blog klikken, zodat je doorverbonden wordt naar onze site. Bekijk dan even de laatst geplaatste foto. Helemaal links onderaan.

Een dezer dagen verscheen in het blad Dichterbij. Magazine voor leden van Rabobank Emmen-Coevorden een artikeltje ‘Van Zuid-Afrika naar Emmen’. Met deze foto op bladzijgrootte. Over ons kopen van een huis aan de Druwerbrink. Op de een of andere manier had de redactie van dit magazine lucht gekregen van onze website, en de blog over het sluiten van een hypotheek op afstand gelezen. Dat leek hem leuke reclame voor de Rabobank en stof dus voor een artikeltje. Want een hypotheek afsluiten met mensen aan de andere kant van de wereld overkomt hen niet alle dagen. Maar dan moest er wel een foto van ons bij. Liefst met daarop ook de foto van het huis dat we kochten. En een beetje in Afrikasfeer.

Toen dat verzoek kwam, waren een paar van onze kinderen juist bij ons aan de Kaap i.v.m. mijn emeritering. En Gertjan had een fotocamera bij zich die wel een fraaie prent zou kunnen maken. Afrika-achtergrond? Zou de Tafelberg als achtergrond niet het meest passend zijn? Maar daarvoor moet je dan eigenlijk naar Bloubergstrand. Mooier zicht op de Tafelberg dan daar op het strand is er niet.

Helaas zat het weer niet mee, en de dagen vlogen om. Onze kinderen moesten alweer bijna terug naar Nederland en nog steeds was de foto niet gemaakt. Maar ik wist een alternatief: een gemeentelid heeft een bedrijf, eigenlijk vlak bij waar wij woonden, met een magnifiek uitzicht op de Tafelberg en de zee. Het pand waarin zijn bedrijf  gevestigd is, heet dan ook Uitzicht. Als we daar nu eens een foto maakten.  Het gemeentelid had geen bezwaar. Maar op de een of andere manier wilde de camera ons én de Tafelberg op de achtergrond niet tegelijk vastleggen. Het werd steeds: óf de berg, óf ons. Een beetje teleurgesteld dropen we dus weer af. Dan maar gewoon in de tuin bij een palmboom een foto maken. Maar toen we de kantoren van ons gemeentelid weer uitstapten, zag ik aan de overkant in de hal van Uitzicht de ontvangstruimte van een ander bedrijf, met aan de muur een enorme poster van Kaapstad met de Tafelberg op de achtergrond. Ik heb geen moment geaarzeld maar ben daar meteen naar binnen gestapt en heb gevraagd of we even gauw een foto mochten maken tegen de achtergrond van de poster aan hun muur. En dat mocht. Met dit resultaat.

Op de foto in het magazine staat boven ons een wolkje met daarin de woorden: “Al met al was het een hele uitdaging”. Het afsluiten van die hypotheek op afstand, ja. Maar het nemen van die foto ook.

 

Reacties

Een van de dingen die ik in Zuid-Afrika altijd ben blijven missen, is fietsen. Zuid-Afrika is geen fietsland. Het landschap is vrijwel nergens vlak, maar overal heuvelachtig. Er zijn daarom ook geen aparte fietspaden, behalve in natuurgebied voor bergfietsen. En waar wij woonden was het verkeer gevaarlijk druk voor fietsers.

Elke keer wanneer wij de afgelopen jaren een paar weken even weer in Nederland waren, haalden we samen met onze auto ook onze fietsen uit te stalling. En als het weer het ook maar enigszins toeliet, deden we onze boodschappen op de fiets, gingen we op de fiets naar de kerk, fietsten we ‘s avonds nog een rondje. Gezonde lichaamsbeweging!

Ook nu hebben we de dag na onze aankomst onze fietsen uit de schuur bij onze stacaravan gehaald en meteen in dienst genomen. Dat kon, en kan nog steeds, want we hebben vanaf onze aankomst vorige week dinsdag prachtig weer voor de tijd van het jaar: heldere luchten en ‘s nachts een paar graden vorst. Maar heerlijk fietsweer als je je warm aankleedt.

De dag na onze verhuizing, afgelopen zaterdag, ben ik ‘s morgens van de ene kant van Emmen naar de andere kant gefietst, door woonwjken en bosgebieden, om op verjaardagsvisite te gaan bij Roelie van Biessum. Roelie was al gemeentelid in Emmen toen wij in 1997 hier kwamen wonen. Roelie is spastisch in zo’n mate dat ze het grootste deel van haar leven aan een rolstoel gekluisterd is. En met vrijwel alles geholpen moet worden. Truus en ik hebben in onze Emmer jaren een heel goede band met haar opgebouwd. Ze is zelfs wel eens een Oudejaarsavond uit de kerk bij ons het jaar blijven ‘uitzitten’, waarna wij haar, met haar eigen busje’ weer thuisgebracht hebben in in bed geholpen. Met een tillift. Drie kwartier werk. Maar dat was de enige manier waarop Roelie ook eens de Oudejaarsavond tot na twaalf uur bij anderen kon doorbrengen. Want waar ze woonde waren er na twaalf uur geen verzorgers meer die haar helpen konden. Roelie was dus afgelopen zaterdag jarig, en na jaren kon ik dus weer eens op verjaarsvisite. We hebben fijn bijgepraat, samen, voordat de andere visite kwam. Want als de kamer vol zit, kan Roelie, ook vanwege haar spasmen, zich nauwelijks verstaanbaar maken en komt er van een echt gesprek helemaal niets.

Zondagmiddag zat Truus er door heen en moest ik alleen naar de kerk. Dus pakte ik maar weer de fiets. Maar onderweg realiseerde ik me, dat ik niet naar het licht gekeken had. En waar het aan de Kaap steeds later donker wodt, wordt het hier steeds vroeger donker. Mijn voorlicht werkt met een dynamo, dus dat deed het wel, maar mijn achterlicht op een batterijtje een een sensor. En na januari dit jaar is daar niet meer naar gekeken. Ik moest inderdaad na de dienst zonder achterlicht terug. Wetend dat de politie hier streng optreedt tegen dit soort overtredingen. Ik heb dus tweemaal zo snel gefietst als op de heenweg. Denkend: hoe sneller ik thuis ben, hoe minder de kans dat ik gesnapt wordt. En ik had geluk. En ben verlicht thuisgekomen

Reacties

Waarschijnlijk heeft deze site z’n langste tijd gehad. Want ferdinandentruus zijn terug uit Afrika in Nederland. Nog voor twee maanden hopen ze terug te gaan: van 25 januari tot 4 april 2017. En dan zal het verder wel ferdinandentruusinnederland blijven.

Ik schrijf deze blog vanuit onze nieuwe woning in Emmen. De afgelopen week is er veel gebeurd. Vorige week zondag ging ik nog twee keer voor in Kaapstad. ‘s Morgens een mooie  eredienst waarin  7 jongeren openbare geloofsbelijdenis aflegden. Waarbij ze een 7-armige kandelaar aanstaken, als eerbetoon aan de Heilige Geest (“de 7 geesten die voor Gods troon zijn”, Openbaring 1. Hun geloofsbelijdenis was niet hun eigen prestatie, niet het resultaat van de opvoeding die ze kregen of vrucht op mijn werk allereerst. Maar zijn genadewerk in hun levens. De dag daarop vlogen we naar Nederland. Via Dubai.  Waarbij  alles  heel voorspoedig verliep. We waren dinsdagmiddag ruim op tijd op Schiphol, 12.30 uur, waar onze kinderen Gertjan, Wieke, Gerda en Johannes ons stonden op te wachten.

Na een nachtje bijtanken bij Gertjan in Zwolle zijn we woensdagmorgen naar Emmen gereden om eindelijk met eigen ogen ons eigen huis te kunnen bekijken. En dat viel niet tegen! Alles is een maatje kleiner dan we in Brouwershaven gewend waren. Maar daar waren we dan ook wel erg verwend.  Wij zijn heel dankbaar dat onze hemelse Vader ons dit huis liet vinden! De sleutels konden we halen bij Albert en Rinja Flokstra, oud-gemeenteleden. Albert was tijdens het hele proces om tot de koop te komen onze zaakwaarnemer. Hij zorgde ook dat water, gas en elektra aangesloten bleven. En Rinja heeft haar uiterste beste gedaan dat wij een schoon huis zouden aantreffen. Waarin ze uitstekend geslaagd is. Maar ook de vorige bewoners hebben hun steentje daaraan bijgedragen. Want kamer, keuken, bijkeuken en gang zijn onlangs allemaal nog geschilderd. En door het hele huis ligt laminaat van een prima kwaliteit. We konden er dus echt zo intrekken. Maar dat was  pas voor vrijdagmorgen geregeld.

Dus zijn we  woensdagmiddag via Mariënberg, waar we bij Henk en Jannie Hofsink gegeten hebben, eerst naar onze stacaravan op Bergzicht bij Ommen gereden om daar de nodige spullen te halen voor nog een anderhalve dag bivakkeren in ons eigen huis: beddegoed, borden, bestek, koffiebekers enz. We namen ook ons tweepersoons luchtbed mee, maar dat bleek achteraf niet nodig. Voor wie de foto’s van ons huis al wel eens bekeken heeft: op de overloop is om de hoek bij de trapopgang nog een bed ingebouwd. Een soort bedstee. Op de foto’s lijkt het een eenpersoonsbed, maar het ís een tweepersoonsbed. Dus daar hebben we nog twee nachten op geslapen.

Vrijdagmorgen reed  tegen half negen de container voor. Tegelijk kwamen er wat hulptroepen uit de kerk hier aanzetten. En later ook nog onze Gertjan. Het bleek het handigste om de container naast het woonblok te plaatsen en alles achterom de woning in te dragen. Voorom zou betekenen dat je elke keer een paar lastige draaien moet maken, achterom kon alles zo door een brede schuttingdeur en dan door de openstaande tuindeuren of de bijkeukendeur naar binnen. Iets na tienen was de container leeg!

De woonkamer stond toen nog wel vol dozen, en onze meubels buiten. Maar een uur later leek ook dat al heel anders: de meeste (boeken)dozen stonden boven, keukenspullen en zo waren al voor een belangrijk deel uitgepakt en de meubels stonden op hun plaats. We hebben de rest van de dag nog wat doorgewerkt om al zoveel mogelijk alles een eigen plaatsje te geven. Afgewisseld met een bezoekje van onze Ferdinand die, op weg naar een cursus in Utrecht, opeens de drang niet kon weerstaan om die cursus maar te laten schieten en naar Emmen te rijden.

Vanaf zaterdag zij we rustig aan gaan doen. Beneden staat het meeste al op z’n plek, ook in onze slaapkamer. En boven heeft geen haast. Er zullen eerst boekenplanken moeten komen, voordat ik orde kan scheppen in mijn studeerkamer. We gaan eerst maar eens hier en daar nog lampen ophangen, een brede plank in de bijkeuken aanbrengen boven de wasmachine en droogtrommel, zodat we daar een magnetron en oventje kunnen plaatsen. En zo zijn er nog wel een paar dingen die we op korte termijn doen willen, zoals het sauzen van één (paarse!) wand in onze slaapkamer.

Het weer kerken in De Goede Herderkerk in Emmen gisteren was én vertrouwd én vreemd. Zoveel bekende mensen die ons hartelijk begroeten kwamen, die zo bekende kerkzaal, maar je bent niet meer de voorganger.  Het is nog wel wennen: ferdinandentruusweerinnederland.

Reacties

Tijdens mijn studiejaren in Kampen (1969-1975) waarschuwde de ethicus, prof. dr. J. Douma tijdens een college over milieubewaring, dat, als wij zo doorgingen met ons drinkwaterverbruik, we het nog zouden meemaken dat het water “als drab uit de kraan” zou komen. Die uitdrukking heeft zich vastgehaakt in mijn geheugen. Ik heb haar sindsdien vele malen gebruikt. Als in ons gezin al te royaal met water omgesprongen werd. Ik moet er eerlijk bij zeggen: meestal met een lichte toon van spot.

Dit laatste jaar hier in Zuid-Afrika is die spot verdwenen. Want dat waar prof. Douma meer dan 40 jaar in Nederland voor waarschuwde, dreigt hier een werkelijkheid te worden. Het ís in sommige delen van dit land al een nare werkelijkheid.  Valt er in sommige streken van de wereld veel te veel water, in Zuid-Afrika regent het al een paar jaar achtereen veel te weinig. Waardoor oogsten mislukken, vee geen voer meer vindt en hier en daar al drinkwater in flessen met vrachtauto’s aangevoerd moet worden omdat er uit de kraan alleen nog maar drab komt. Of zelfs dat niet eens meer.

De Gemeente Kaapstad heeft daarom een strenge waterbeperking afgekondigd. Je tuin sproeien mag niet meer, je zwembad bijvullen niet tenzij je een dek over je bad hebt zodat er nauwelijks water verdampt, autowassen met de tuinslang is verboden.... De watermeters worden streng gecontroleerd en wanneer blijkt dat je veel te veel water verbruikte in een maand, levert je dat een fikse boete op. Je kunt er zelfs de gevangenis voor ingaan!

Dus doen wij nu op meer dan een manier aan waterbesparing: in de douchecabine staat een emmer waarinwe  tijdens het douchen zoveel mogelijk water opvangen. In de gootsteen staat permanent een afwasbak waarin allerlei spoelwater opgevangen wordt. Dat gaat dan over de planten. Als ook het afwaswater na gebruik. Zeepwater is niet schadelijk voor de planten en je grasveld, lazen we.  Wanneer we heet afwaswater nodig hebben, duurt het een halve afwasbak vol voordat het heet genoeg is. Die halve bak gaat het zwembad in.

Allemaal kleine besparingen die hopelijk eraan meehelpen dat het water straks niet als drab uit te kraan komt.

Reacties

 

We zijn aan het aftellen. Nog 10 dagen en dan vliegen we weer naar Nederland. En vandaag, vrijdag, over 2 weken hopen we weer op onze eigen stoelen in ons eigen huis te zitten, in ons eigen bed te slapen, omringd door onze eigen spulletjes. In mijn studeerkamer, waar ik deze blog schrijf, staat zo ongeveer alles al bij elkaar gepakt wat we weer mee terug nemen naar Nederland. We vonden daarvoor een mooie oplossing. Terug verschepen met dezelfde maatschappij als waarmee het hier ook naar toe kwam, kan niet. Die verscheept alleen van Nederland naar Kaapstad en niet andersom. Maar een achternichtje van mij, kleindochter van oom Klaas en en tante Emmie Bijzet hier, Wilma, verhuist met haar man naar Nederland. Hun container komt niet helemaal vol met hun eigen spullen en dat van ons kan dus er bij in. Waarbij we de kosten delen. Dat zal dan ergens in januari in Nederland aankomen. En het is zo weinig dat we dat dan wel met een boedelbak vanuit Emmen bij Wilma en Marinus kunnen ophalen.

Vorige week gaf ik mijn laatste catechisaties hier. Het geeft een vreemd gevoel dat dit echt de allerlaatste keer was dat ik ‘mijn eigen’ catechisanten voor me had. Voor de catechisanten moeten deze laatste jaren ook omgevlogen zijn, want op een kaart ter afscheid hebben ze het tot twee keer toe over “deze 2 jaren”.  Terwijl het 4 seizoenen zijn dat ik aan hen catechisatie gaf. Ze gaven me ook een soort prikbord mee met allerlei briefjes waarin op de afgelopen jaren teruggekeken word. Ik doe een greep:

Ons sal onthou dat u altyd bly is as ons iets nie weet nie, want dan is daar gelukkig nog iets om vir ons te leer”.

“Ons waardeer u oneindige geduld met ons onbegrip, dat u altyd bereid was om ons moeilike vrae en soms kontroversiële idees aan te hoor. En ons dan rustig weer help om op die regte pad te dink”.

“Ons sal onthou dat u veelkleurige hemde altyd ‘n lang en moeilike dag kon opvrolik”.

“Ons sal onthou dat die gesprekke nie altyd maklik was nie, dat emosies gou hoog kan loop en dat u ons juis daarin ‘n inspirerende voorbeeld was van waar om ‘n redenering (discussie FJB) te beëindig en openlik om verskoning vir ons foute te vra”.

We moesten altijd echt om 21.00 uur stoppen omdat één van de catechisanten uiterlijk om 21.30 uur binnen moest zijn in het kosthuis waar ze verblijft. Iedereen wist dat, maar, schreef iemand, “...ons sou  graag nog ‘n uur of twee kan gesels (verder kletsen FJB) en leer van mekaar”. Vooral dit briefje raakte me. Deze groep catechisanten deed dus niet aan aftellen. Wat hen betreft had ik nog wel een poos door mogen gaan.  Jongens, wat zal ik jullie missen!

Reacties (1)

Vandaag zijn we officieel de eigenaars geworden van huis nummer 308 aan de Druwerbrink in Emmen. De felicitaties stroomden binnen, we werden overstelpt met digitale bossen bloemen. Tot vanmiddag onze blijdschap een forse deuk kreeg toen een mailtje van onze zaakwaarnemer binnenkwam. Waarin hij  meldde dat hij de laatste handtekening bij de notaris gezet had, maar opeens niet meer over de Druwerbrink, maar over de Ruwerbrink sprak. Een naamsverandering als gevolg van onze komst?? Of is een verborgen gebrek verzwegen? Omdat het niet het huis zelf, maar de straat betreft? Het wordt tijd dat we nu toch zelf gaan kijken.

Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl