Ferdinand & Truus in Afrika
Blijf op de hoogte
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste artikelen
Laatste reacties
Foto's
Kaapstad vanaf 2014

 

Het haalde deze week zelfs het Nederland Dagblad: de burgemeester van Kaapstad, mevr. Patricia de Lille (inderdaad, met die achternaam die ze hier zo raar uitspreken) gaat de grootste waterverbruikers in deze regio persoonlijk een bezoek brengen. Want het watertekort gaat steeds meer de vormen van een ernstige crisis aannemen. Er zijn al allerlei beperkingen opgelegd. Je mag  niet meer je auto wassen of je tuin besproeien met kraanwater. Ieder die een zwembad in de tuin heeft, moet zorgen dat het water helemaal bedekt is wanneer het bad niet gebruikt wordt, zodat er zo min mogelijk water verdampt. Maar er zijn nog te veel mensen die deze maatregels aan hun laars lappen en veel te veel water verbruiken.

Ik schreef er al eens over. Ook wij moesten bij onze terugkeer hier, drie weken geleden, in deze maatregelen mee. We vangen nu het douchewater en het spoelwater in de keuken op voor hergebruik, zoals het doorspoelen van de wc.  Sinds vanmorgen doen we dat ook met het water van de wasmachine (zie de foto die ik op onze site plaatste: even klikken op de titel boven dit blog, Waterverspilling, en je komt op de site). De afgelopen jaren begon ik elke morgen met het trekken van een paar baantjes in het zwembad in onze tuin. Al was het water ’s winters ook soms maar een graad of 12. Dat kon bij onze terugkeer in januari niet meer. Het bad is provisorisch afgedekt. (Ook daarvan plaatste ik een foto op de site). En de pomp die het water moet zuiveren, is afgezet omdat het water te laag staat en de pomp dus lucht zou zuigen. Met als gevolg dat het water inmiddels krioelt van ongedierte. Het is de bedoeling dat er een volledig dek overheen komt, dat je bij gebruik kunt oprollen. Maar het kwam er nog steeds niet van, omdat het bedrijf dat dit moet aanbrengen overuren maakt. Iedereen moet nu opeens zoiets aanschaffen.

Wat bij dit alles enorm frustrerend is, is dat tegelijkertijd telkens in deze buurt ondergrondse, verouderde, waterpijpen barsten. Met als gevolg dat er ontelbaar veel liters kostbaar water wegstromen in het riool. Deze week was het hier vlakbij ook weer raak. Toen ik tegen zes uur ’s avonds weg reed naar de catechisatie, stroomde het water van een straat hierboven met grote hoeveelheden naar onze straat. Men is in deze weken hier bezig om een nieuwe kabel voor internetverbinding aan te leggen. Blijkbaar is bij de graafwerkzaamheden daarvoor een waterpijp geraakt. Toen ik kwart over negen weer thuiskwam, stroomde het water nog steeds! Inmiddels was in de hele buurt ons kraanwater afgesloten. De volgende morgen was het er wel weer, maar kwam het eerst een hele poos echt “als drab uit de kraan”. Inderdaad: ik dacht weer aan prof. Jochem Douma.

Er zijn al dorpen in Zuid-Afrika waar het water helemaal op is en de rivieren droog. De oogst verschroeit en vee, maar ook het wild in de natuur, sterft vande dorst. Terwijl in andere delen van het land overstromingen grote schade aanrichten als gevolg van veel te veel regenwater tegelijk. Dit land blijft een land van tegenstellingen. Het helpt je om als klein mensje je nietigheid en afhankelijkheid van onze Schepper en Vader te beseffen.

Reacties

Na onze terugkeer hier aan de Kaap op 26 januari j.l. (alweer drie weken geleden) hebben we het leven hier weer gewoon opgepakt. Gewoon weer de wekelijkse preekvoorbereiding, het bijwonen van de kerkenraadsvergaderingen, nu als adviseur, het updaten van mijn catechisatiemateriaal en het geven van de catechisaties, het brengen van bezoeken.... Zo gewoon, dat er voor ons gevoel eigenlijk niets bijzonders te melden viel via onze site. En wanneer er dan wel iets bijzonders was, kwam ik er gewoon niet aan toe om daar een blog aan te wijden.

Toch was het heel bijzonder om mijn jongste broer Klaas en z’n vrouw Hanneke hier een week te hebben. Klaas is genoemd naar de jongste broer van mijn vader. De ´oom Klaas’ die op deze site al meermalen voorbijgekomen is. In onze kinderjaren naar Zuid-Afrika geëmigreerd en in onze jaren in Pretoria voor ons, met z’n vrouw Emmie, vervangende ouders geworden. Toen woonden ze in Pretoria, later verhuisden ze terug naar de Kaap –waar ze na hun emigratie ook begonnen zijn- zodat we hen opnieuw als een vader en moeder in de buurt hebben.

Mijn broer Klaas was al wel eens eerder in Zuid-Afrika, en bij oom Klaas, op bezoek geweest, maar wilde dat graag nog een keer doen. Gezien de leeftijd van oom Klaas, inmiddels 87, waarschijnlijk de laatste keer dat ze elkaar in dit leven hier op aarde ontmoeten zouden. Een week zijn ze hier geweest, na eerst per auto in een paar dagen van Johannesburg naar hier te te zijn gekomen. Inmiddels zijn ze weer vertrokken om via de kust tot Durban te gaan, vandaar naar Pretoria te rijden waar ze nog een paar dagen bij de familie daar, kinderen van oom Klaas en tante Emmie, willen doorbrengen.  Daarna vliegen ze vanuit Johannesburg naar Nederland terug.

Wanneer ik vroeger als kind bij mijn opa en oma Bijzet logeerde, las ik daar het boek Klaas in Amsterdam. Voor de Klaas in dat boek was een bezoek aan Amsterdam in die dagen een wereldreis. Mijn oom Klaas is met dat boek ook grootgeworden. Zouden door dit boek de eerste zaadjes gezaaid zijn die van oom Klaas een wereldreiziger gemaakt hebben? Klaas aan de Kaap is hij nu. En zijn globalisme heeft aanstekelijk gewerkt op zijn familie. Eventjes waren er daarom twee Klazen aan de Kaap.

Reacties

Hebben we ons net een beetje thuis gemaakt in Emmen, gaan we weer naar huis in Kenridge, Durbanville. Van thuis naar thuis. Want zo zal het wel voelen wanneer we DV donderdagavond a.s. weer (nog) ons huis daar binnenstappen: thuiskomen.  Alles staat er nog zoals we het eind november achterlieten. Behalve die paar dingen die we alvast lieten verschepen. We pakken daar vast gewoon de draad meteen weer op. De volgende dag en zaterdag meteen een “bosberaad” van de kerkenraad, de week daarop de gemeente weer in, 2 preken voorbereiden...

Waarom gaan we nog terug? Aanvankelijk was het noodzaak. Het was volstrekt onzeker wanneer precies we in Emmen een huurhuis zouden vinden, hoeveel tijd het zou kosten om die bewoonbaar te maken, om daarna de verhuizing van onze spullen te regelen en zo. Daarom kwamen we met de kerkenraad overeen dat we na mijn emeritering daarvoor eerst naar Nederland zouden teruggaan en wanneer dat allemaal achter de rug was, naar Zuid-Afrika zouden terugkeren om daar af te ronden, afscheid te nemen en de spullen die we daar nog hadden te verschepen naar Nederland.

Maar toen duidelijk werd dat we een huis konden kopen, een huis dat bovendien in zo’n goed onderhouden staat verkeerde dat we er meteen in konden trekken, was een terugkeer om in Zuid-Afrika af te ronden niet meer noodzakelijk. We hadden in november 2016 meteen alles kunnen afronden in Kaapstad definitief naar Nederland kunnen teruggaan. De kerkenraad vroeg toen echter of we volgens het eerdere plan toch begin 2017 nog een paar maanden terug zouden willen komen. Om, zolang er geen opvolger voor mij is, de kerkenraad als adviseur te blijven dienen. Om nog regelmatig te preken, zowel in Belville als op de Kaapse Vlake in de zendinggemeenten, zodat er niet te vaak leesdiensten gehouden hoeven te worden. En om de gemeenteleden die, zonder opleiding, tijdelijk de catechisaties zouden gaan geven, te coachen.   En op die vraag hebben we geen ‘nee’ gezegd. Het leek ons wel fijn om i.p.v. in de hectiek van half november, in alle rust nu eind maart afscheid te kunnen nemen. En ons wat geleidelijker nu los te weken van de gemeente daar.

Woensdagavond 25 januari vliegen we via Dubai terug. Om op 4 april DV ons nu echt in Nederland te komen vestigen. En dan geeft het bij voorbaat een goed gevoel dat we straks, begin april, weten waar we naar teruggaan in Nederland: naar huis!

Of we onze opvolgers,Johan en Nadia Bruintjes, in deze maanden nog zullen treffen is des te onzekerder geworden, omdat het Zuid-Afrikaans consulaat in Canada moeilijk is gaan doen over het (niet op tijd verlengde) paspoort van Johan. Hij heeft een dubbele nationaliteit en het consulaat plaatst nu vraagtekens bij zjijn Zuid-Afrikaanse nationaliteit.  Willen jullie met hen de Heer van hemel en aarde vragen of deze hindernis zo gauw mogelijk weggenomen mag worden?

 

Reacties

Vanmorgen zijn Truus en ik met onze nieuwe huisarts wezen kennismaken. Nou ja, kennismaken.... We zijn wezen bijpraten. Want we zijn terug bij de huisartsenpost waar we het grootste deel van de 12 jaar dat we eerder in Emmen woonden, ook kwamen. Eigenlijk mag dat niet, want de huisartsen houden zoveel mogelijk de wijkindeling van Emmen aan. En wij wonen nu één wijk noordelijker dan tot 2009. Maar omdat onze komst naar Emmen een terugkomst is, mochten we ook bij onze vroegere huisarts terugkomen.

Ik heb vele blogs geleden wel eens geschreven dat we onze achternaam in Zuid-Afrika maar op z’n Afrikaans zijn gaan uitspreken. Met de klemtoon op de laatste lettergreep: ’Bijzét’. De klemtoon vooraan gaat Afrikaners n.l. slecht af. Meneer Koekkoek heet daar ook meneer Koekkóek.

Maar laat onze huisarts hier ons vanmorgen nu uit de wachtkamer komen roepen met: “Meneer en mevrouw Bijzét?”. We zijn toch echt halve Afrikaners geworden!

Gisteravond ben ik hier naar de Mannenvereniging gegaan. Hoewel het zaaltje in de kerk en de mannenbroeders me volkomen vertrouwd waren –misschien nog wel vertrouwder dan de wacht- en spreekkamer van de huisarts-, was lid van de Mannenvereniging zijn voor mij min of meer nieuw. In een ver verleden bezocht ik af en toe wel eens een verenigingsavond, maar ‘gemeen lid’ zijn was ik nog nooit. De formele aanpak met notulen, een inleiding en aan het eind een rondvraag is losgelaten. Gelukkig de pauze met koffie/thee en koek niet. En de bespreking was levendig. Met de nodige humor tussendoor. Eén broeder vroeg zich verwonderd af wat hij zich moest voorstellen bij de zegen die Jakob volgens de Nieuwe Nederlandse Bijbel Vertaling aan Jozef meegaf, n.l. dat deze gezegend zou worden met borsten en een moederschoot. En na afloop fietste ik weer naar huis samen met een broeder met wie ik dezelfde route jaren terug vele malen gefiets heb na afloop van een kerkenraadsvergadering.

We zijn dus echt: terug.

Reacties

‘Verhuizen kost bedstroo’, luidt een oud gezegde. Het brengt de nodige kosten met zich mee. Dat hebben wij de afgelopen maand ook weer ondervonden. Er moest van alles aangeschaft worden dat we niet meer hadden. Zoals boekenplanken die een hele wand beslaan. In al de gemeenten die ik diende, leverde de kerk die erbij in de pastorie. Ditmaal moest ik ze zelf kopen. Maar predikanten zijn in veel opzichten gezegende mensen. Er is, en was ook nu, een kerk die bijdroeg in de inrichtingskosten.

Bij mij kostte deze verhuizing meer dan bedstroo. Ook rugpijn. Wat heb ik wat afgesjouwd deze weken! Geholpen de verhuiscontainer leeg te dragen. Een bed gehaald bij de Kringloopwinkel. Twee bedden gesjouwd uit het huis van Gertjan in Zwolle, een tweepersoonbed met een loodzware matras van de zolder (!) in Brouwershaven plus een zware kast in een boedelbak geladen. En in Emmen ons huis weer in. De trap op. Ontelbaar veel boekendozen verplaatst. Trap op, trap af. De auto in en de auto weer uit. Ik werd geregeld ’s nachts wakker van de spierpijn. Op een morgen zat m’n lijf helemáál vast. Maar ik leerde dat bezig blijven de beste remedie is.

Verhuizen kostte dit keer vooral ook loslaten. Afstand doen. Nu we vanuit een enorm huis met twee verdiepingen teruggekeerd zijn naar een huis van normalere omvang, moest er nogal wat weggedaan worden. Ondermeer een hele partij boeken. Allerlei leesboeken. Maar ook van mijn theologische boeken. Want ik heb hier niet meer, zoals eerder aan het Uilenveld in Emmen, een hele huiskamer tot mijn beschikking als studeerkamer. In Brouwershaven moest er al wel wat weg, maar de studeerkamer daar op de zolder was nog ruim genoeg om veel boeken te kunnen bergen. Nu moest de bibliotheek toch echt fors uitgedund worden. Een deel is naar De Kringloopwinkel gegaan, het grootste deel is in een oud papiercontainer terecht gekomen, één grote doos is bij de Evangelische Boekwinkel gebracht en nog 12 dozen hoop ik te kunnen  verkopen aan een antiquariaat.

Het kostte me geen tranen. Ik heb me ermee verzoend. Ze hebben hun dienst gedaan. En ze bewaren als relikwieën past een gereformeerd predikant niet.

Reacties

Zaterdag kwam het bericht dat Johan en Nadia Bruintjes het beroep dat Die Vrye Gereformeerde Kerk Kaapstad op hen deed, willen opvolgen. Van de uiteindelijk acht beroepen (!) bleek het eerste voor hen toch het meest klemmende.

Jullie zullen begrijpen hoe dankbaar de gemeente in Kaapstad is met dit bericht. Nu valt er na ons vertrek dus geen groot gat van een misschien nog wel jaren durende vakature met steeds weer een andere hulppredikant. Wij zijn nauwelijks weg of er is al het uitzicht op een jonge, energieke en enthousiasmerende predikant, met wie er sinds de kennismaking in september al een klik is.                   Maar ook wij zijn voor de zoveelste keer blij en verwonderd over Gods leiding in ons leven. Wij mochten dus vrijmoedig weggaan en de zorg voor deze gemeente aan Hem overlaten. Bij Hem stond de opvolger al klaar.

Of ik Johan nu dus zelf kan bevestigen? Ten eerste ga ik daar niet over. Daarover besluit de kerkenraad in overleg met Johan. En Johan heeft een oudere broer die ook predikant is, dus misschien komt die wel over vanuit Canada. En dan is er nog de belangrijke factor ‘tijd’. Johan heeft wel een Zuid-Afrikaans paspoort, maar Nadia en hun dochtertje Ruelie niet. Dat moet nu geregeld worden. En wij weten uit ervaring hoe langzaam de ambtelijke molens in Zuid-Afrika kunnen malen. Zelfs al zou dat allemaal sneller gaan dan wij vrezen –bij de Heer is niets onmogelijk-, moet Johan dan eerst ook nog een zwaar laatste examen afleggen voor de Klassis-Suid. Ook dat kost tijd van voorbereiding. Ga er dus maar van uit dat het wel na ons vertrek in april 2017 wordt, voordat Johan bevestigd kan worden. En dan zijn er maar liefst drie collega’s aan de Kaap die hem wel bevestigen kunnen, als broer Gerrit er niet voor overkomt uit Canada. Collega’s met wie hij ook zal gaan samenwerken. Terwijl ik dan echt emeritus ben.

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl