Ferdinand & Truus in Afrika
Blijf op de hoogte
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste artikelen
Laatste reacties
Foto's
Kaapstad vanaf 2014

Afscheid

Vanmiddag nemen we echt afscheid van de Kaap. Ons vliegtuig vertrekt om 18.05 uur.

Zaterdag ruim een week geleden nam de gemeente officieel afscheid van ons. Met een gezamenlijke braai bij de kerk en daarna een zowel ernstig als vrolijk samenzijn in de kerk. Erg mooi. Daar werden ook de meeste brieven voorgelezen die oud-collega’s en familie gestuurd hadden tegen 23 oktober vorig jaar, de officiële datum van mijn emeritering. En we kregen een paar prachtige cadeau’s, waaronder een driededelig ontbijt/lunch servies in Afrikastijl.

Vorige week hebben we nog een paar heerlijke dagen aan zee gehad, in Paternoster.  Oom Klaas en tante Emmie zijn een dag op visite geweest, al een beetje als voorbereiding op ook ons afscheid. Hoe sterk is immers de band tussen ons in onze jaren in Zuid-Afrika geworden! Ik ga zelfs steeds meer op oom Klaas lijken, krijg ik nogal eens te horen.

En afgelopen zondag ben ik nog beide diensten voorgegaan. ’s Morgens preekte ik over Jakobus 1, de oproep om daders van Gods Woord te zijn en niet alleen hoorders. Daarmee maakte ik de cirkel rond van ruim 41 jaar predikant in een gemeente zijn. Mijn intreetekst in Garrelsweer en Ten Post was Romeinen 1:17: “Zo is dan het geloof uit het horen, en het horen door het Woord van God”. Tussen de middag hebben we voor het laatst bij oom Klaas en tante Emmie gegeten en afscheid genomen, ook van nicht Margriet en haar dochter Magda.

Ik had de kerkenraad vóór het avonddienst gevraagd om niet nog eens een keer weer met een toespraakje te komen na de dienst, of ons nog een keer Psalm 134 het laatste vers toe te zingen. Dus toen de dienst afgelopen was liepen de ouderling aan dienst en ik meteen terug naar de kerkenraadskamer. Dat is hier een paar stappen achter de kansel en de hoek om. Maar iemand had andere gedachten gehad, want in de kerk was het orgel vrijwel meteen gaan spelen en begon de gemeente toch te zingen.  Het lied dat we in Nederland ook kennen (ik heb hier niet de preciese tekst paraat:) een bewerking van de zegenbede van Numeri 6. Een van de andere ouderlingen kwam ons dus snel terugroepen. Ik voelde me even een concertpianist of zo, die nog een keer moet terugkomen, omdat ze in de zaal maar blijven applaudiseren. Maar toen tot me doordrong wat er gezongen werd, greep het me toch erg aan. En Truus kreeg het helemaal te kwaad.

We hebben na de dienst nog langs handen staan schudden en heel veel stywe drukkies gekregen. “Hoe vaak hebben we dit al moeten doen?” zeiden we tegen elkaar, op weg terug naar huis. “Afscheid nemen van zoveel mensen van wie je bent gaan houden”. Het went nooit.

Gisteravond hebben we het afscheid van Eric en Betty, onze buren en de eigenaars van onze woning hier, bezegeld het een etentje. We wilden als laatste nog een kop koffie, maar na een poosje kwam de kelner vertellen dat dat niet zou gaan: het water was op! Toen zijn we thuis, waar nog wel water was en is, maar die kop gaan drinken.

Nu gaan we de laatste dingen in de koffers stoppen en straks naar de luchthaven. En dan is er echt een einde gekomen aan Ferdinandentruusinaftrika.

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl